การจัดการโซ่อุปทานผักเหมียงเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหารของจังหวัดภูเก็ต
0
0
Files
Issued Date
2019
Resource Type
Language
tha
File Type
application/pdf
Rights
Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)
Rights Holder(s)
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
Suggested Citation
สุมาลี ผลรัตนไพบูลย์ (2019). การจัดการโซ่อุปทานผักเหมียงเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหารของจังหวัดภูเก็ต. สืบค้นจาก: https://hdl.handle.net/20.500.14770/3890
Alternative Title(s)
Supply Chain management of Pak-Miang (Gnetum gnemon linn. var. tenerum markgr.) for food tourism in Phuket Province
Author(s)
Other Contributor(s)
Abstract
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ความรู้และแหล่งความรู้ในการปลูกผักเหมียงของเกษตรกร (2) การจัดการการผลิต การเพิ่มมูลค่าสินค้าและการตลาดผักเหมียงเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหาร (3) ความคิดเห็นและความต้องการในการจัดการโซ่อุปทานผักเหมียงเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหาร และ (4) ปัญหา ข้อเสนอแนะและแนวทางการส่งเสริมการจัดการโซ่อุปทานผักเหมียงเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหาร ผลการวิจัย พบว่า (1) เกษตรกรมีความรู้การปลูกผักเหมียงภาพรวมในระดับมาก (2) เกษตรกรส่วนใหญ่มีการจัดการด้านการผลิต โดยไม่ใช้สารเคมีเกินครึ่งมีการใส่ปุ๋ยบำรุง การแปรรูปเพื่อเพิ่มมูลค่ายังมีน้อย มีเฉพาะกลุ่มแปลงใหญ่ผักเหมียง และส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับรอง GAP ด้านการตลาด เกษตรกรเกินครึ่งจำหน่ายในตลาดท้องถิ่น ส่วนใหญ่เกษตรกรเป็นผู้กำหนดราคาขาย (3) เกษตรกรมีความคิดเห็นในการจัดการผักเหมียงเพื่อการท่องเที่ยว โดยการใช้ปุ๋ยอินทรีย์ ปุ๋ยชีวภาพและไม่ใช้สารเคมีในการผลิต มากที่สุด และความคิดเห็นต่อการสนับสนุน ผักเหมียงให้เป็นวัตถุดิบสำหรับการพัฒนาอาหารเพื่อการท่องเที่ยวผู้ประกอบการร้านอาหารเห็นด้วยและควรส่งเสริมให้ปลูกมากขึ้น ผู้บริโภคเห็นด้วยเพราะผักเหมียงมีประโชชน์ เกษตรกรมีความต้องการในการจัดการผักเหมียงเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหารในการประชาสัมพันธ์ ผักเหมียงให้เป็นที่รู้จัก มากที่สุด และ (4) เกษตรกรมีปัญหาด้านการส่งเสริมผักเหมียงเพื่อการท่องเที่ยวเชิงอาหาร ในประเด็นขาดการสร้างความเป็นเอกลักษณ์
The objectives of this research were to study (1) knowledge and source of knowledge in Pak-Miang (Gnetum gnemon) production of farmers; (2) production management and how value was added to the products for marketing for food tourism; (3) opinions and needs towards supply chain management of Pak-Miang for food tourism; and (4) problems, suggestions, and extension guidelines for supply chain management of Pak-Miang for food tourism. The population of this study were 1) 238 Pak-Miang farmers in Phuket province; 2) restaurant entrepreneurs; 3) Pak-Miang consumers; 4) persons related with supply chain management of Pak-Miang. The sampling methods applied in this study were: 1) simple random sampling of 129 farmers; 2) purposive sampling of 2 farmers specialized in Pak-Miang production, 5 restaurant entrepreneurs, 5 Pak-Miang consumers, and 10 persons related with supply chain management of Pak-Miang. All data were collected by interview form and were analyzed by descriptive statistics and SWOT analysis. The results of the research revealed that (1) Overall, farmers had knowledge in Pak-Miang production at a high level and the farmers had more source of knowledge from individual than any other outlets. (2) The majority of Pak-Miang farmers managed the production with non-chemical process and more than half of them used fertilizers. The value-added processing of Pak-Miang was found only in large scale farming and the processing was not certified by GAP standard. In terms of marketing, more than half of farmers sold Pak-Miang in local markets. The selling prices were specified by farmers. The restaurant entrepreneurs bought Pak-Miang on average 3.75 times/weeks. The restaurant customers ordered menu of Pak-Miang on average 57.50 and the consumers bought Pak-Miang on average 1.40 times/weeks. (3) The farmers suggested that the organic fertilizers and bio-fertilizers should be applied in the management of Pak-Miang for food tourism. There should be non-chemical related with production process. The farmers totally agreed that Pak-Miang should be extension to be the main ingredient for food development and management for food tourism. The restaurant entrepreneurs and consumers agreed that there should be more Pak-Miang plantations because the consumers recognized that Pak-Miang was good source of essential nutrients. The farmers required to have more knowledge in management of Pak-Miang for food tourism. There should be more public relations and extension about Pak-Miang to be the popular and well-known product. (4) Farmers faced problem in Pak-Miang production for food tourism in the aspect of a lack of uniqueness. Suggestion would be to support factor of production at the highest level. Guideline for extension included encouraging the farmer to receive standard certification in Pak-Miang production, producing more processed product variety and uniqueness, and supporting Pak-Miang as a main menu in restaurants and hotel to welcome tourists
The objectives of this research were to study (1) knowledge and source of knowledge in Pak-Miang (Gnetum gnemon) production of farmers; (2) production management and how value was added to the products for marketing for food tourism; (3) opinions and needs towards supply chain management of Pak-Miang for food tourism; and (4) problems, suggestions, and extension guidelines for supply chain management of Pak-Miang for food tourism. The population of this study were 1) 238 Pak-Miang farmers in Phuket province; 2) restaurant entrepreneurs; 3) Pak-Miang consumers; 4) persons related with supply chain management of Pak-Miang. The sampling methods applied in this study were: 1) simple random sampling of 129 farmers; 2) purposive sampling of 2 farmers specialized in Pak-Miang production, 5 restaurant entrepreneurs, 5 Pak-Miang consumers, and 10 persons related with supply chain management of Pak-Miang. All data were collected by interview form and were analyzed by descriptive statistics and SWOT analysis. The results of the research revealed that (1) Overall, farmers had knowledge in Pak-Miang production at a high level and the farmers had more source of knowledge from individual than any other outlets. (2) The majority of Pak-Miang farmers managed the production with non-chemical process and more than half of them used fertilizers. The value-added processing of Pak-Miang was found only in large scale farming and the processing was not certified by GAP standard. In terms of marketing, more than half of farmers sold Pak-Miang in local markets. The selling prices were specified by farmers. The restaurant entrepreneurs bought Pak-Miang on average 3.75 times/weeks. The restaurant customers ordered menu of Pak-Miang on average 57.50 and the consumers bought Pak-Miang on average 1.40 times/weeks. (3) The farmers suggested that the organic fertilizers and bio-fertilizers should be applied in the management of Pak-Miang for food tourism. There should be non-chemical related with production process. The farmers totally agreed that Pak-Miang should be extension to be the main ingredient for food development and management for food tourism. The restaurant entrepreneurs and consumers agreed that there should be more Pak-Miang plantations because the consumers recognized that Pak-Miang was good source of essential nutrients. The farmers required to have more knowledge in management of Pak-Miang for food tourism. There should be more public relations and extension about Pak-Miang to be the popular and well-known product. (4) Farmers faced problem in Pak-Miang production for food tourism in the aspect of a lack of uniqueness. Suggestion would be to support factor of production at the highest level. Guideline for extension included encouraging the farmer to receive standard certification in Pak-Miang production, producing more processed product variety and uniqueness, and supporting Pak-Miang as a main menu in restaurants and hotel to welcome tourists
Description
วิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร)--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2562
Degree Name
เกษตรศาสตรมหาบัณฑิต
Degree Level
ปริญญาโท
Degree Discipline
เกษตรศาสตร์และสหกรณ์
Degree Grantor(s)
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
View online Resources
Collections
Endorsement
Review
Supplemented By
Referenced By
Creative Commons license
Except where otherwised noted, this item's license is described as Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)