มาตรการการชะลอฟ้องในคดีอาญา

Abstract

การศึกษาค้นคว้าอิสระเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงหลักการ แนวคิด ทฤษฎีและหลักเกณฑ์พื้นฐานที่เกี่ยวกับมาตรการชะลอฟ้องในคดีอาญา กฎหมายของประเทศไทยที่เกี่ยวกับมาตรการชะลอฟ้องในคดีอาญา เช่น รัฐธรรมนูญ ประมวลกฎหมายพิจารณาความอาญา รวมทั้งกฎหมายของต่างประเทศที่เกี่ยวข้อง และปัญหาการนำมาตรการชะลอฟ้องในคดีอาญามาใช้ในประเทศไทย เพื่อหาแนวทางการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการนำมาตรการชะลอฟ้องในคดีอาญามาใช้ในประเทศไทย การศึกษาค้นคว้าอิสระนี้เป็นการวิจัยทางกฎหมายเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิจัยทางเอกสาร ผลการศึกษาพบว่า ประเทศไทยควรนำมาตรการการชะลอฟ้องในคดีอาญามาใช้ เนื่องจากมีข้อดีหลายประการ เช่น ลดปริมาณคดีที่ขึ้นสู่ศาล ลดงบประมาณของรัฐ ลดอัตราการว่างงาน ลดนักโทษไม่ให้ล้นเรือนจำ แต่ทั้งนี้ ตาม มาตรา 10 ของ ร่างพระราชบัญญัติชะลอการฟ้อง พ.ศ....ที่ให้อำนาจศาลเป็นผู้ตรวจสอบการใช้ดุลยพินิจในการชะลอฟ้องของอัยการนั้น ควรเปลี่ยนเป็นให้พนักงานอัยการระดับสูงกว่า (เป็นผู้บังคับบัญชาของอัยการผู้สั่งชะลอฟ้อง) เป็นผู้ใช้อำนาจตรวจสอบดุลยพินิจในการสั่งชะลอการฟ้องของพนักงานอัยการผู้สั่งชะลอฟ้องก็เพียงพอแล้ว เพราะหากให้ศาลมาควบคุมตรวจสอบดุลพินิจในการสั่งชะลอฟ้องของอัยการได้ จะเป็นการขัดต่อหลักการแบ่งแยกอำนาจของประเทศไทย เพราะศาลมีอำนาจในการพิจารณาพิพากษาเท่านั้น ไม่ควรให้มีอำนาจทางบริหารแต่อย่างใด เพราะอำนาจในการสั่งคดีว่าจะฟ้องไม่ฟ้อง หรือจะชะลอฟ้องหรือไม่นั้น เป็นอำนาจทางการบริหารซึ่งควรเป็นอำนาจของอัยการ ทั้งนี้ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 มาตรา 197 และยังอาจจะขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 143 ที่ให้อำนาจในการสั่งฟ้องหรือไม่ฟ้องคดีอาญา เป็นดุลยพินิจของอัยการ ไม่ใช่อำนาจของศาลแต่อย่างใด โดยการสั่งชะลอฟ้องก็คือการสั่งไม่ฟ้องแบบหนึ่งเท่านั้นเอง กล่าวคือเป็นการสั่งไม่ฟ้องแบบมีเงื่อนไขนั่นเอง