ผลของการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับสื่อรูปภาพเพื่อพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-5 โรงเรียนบ้านถ้ำ จังหวัดเชียงใหม่

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เปรียบเทียบผลของการพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของนักเรียนกลุ่มทดลอง ก่อนและหลังการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับสื่อรูปภาพ (2) เปรียบเทียบทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของนักเรียนกลุ่มทดลองที่ใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับสื่อรูปภาพและกลุ่มควบคุมที่ใช้โปรแกรมการให้ข้อสนเทศ และ (3) เปรียบเทียบทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของกลุ่มทดลอง ก่อนการทดลองกับระยะติดตามผลกลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที 4 และ 5 ปี การศึกษา 2554 โรงเรียนบ้านถ้ำ จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 30 คน ที่ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่มจากนั้นจึงสุ่มอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 15 คน กลุ่มทดลองใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับสื่อรูปภาพ จำนวน 17 ครั้ง ครั้งละ 50 นาที และกลุ่มควบคุมได้รับโปรแกรมการให้ข้อสนเทศจำนวน 17 ครั้ง ครั้งละ 50 นาที เช่นเดียวกัน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ (1) ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับสื่อรูปภาพ (2) โปรแกรมการให้ข้อสนเทศ และ (3) แบบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่ีผู้วิจัยสร้างขึ้นมีค่าความเที่ียงเท่ากับ .86 สถิติที่ีใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบียงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีผลการวิจัยพบว่า (1) หลังการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับสื่อรูปภาพ นักเรียนกลุ่มทดลองมีทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าสูงกว่าก่อนการใช้ชุดกิจกรรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (2) หลังการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับสื่อรูปภาพ นักเรียนกลุ่มทดลองมีทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าสูงกว่านักเรียนกลุ่มควบคุมที่ใช้โปรแกรมการให้ข้อสนเทศอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ (3) ภายหลังการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับสื่อ รูปภาพ เป็นระยะเวลา 1 เดือน นักเรียนกลุ่มทดลองมีทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าสูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .051

The purposes of this study were (1) to compare the effects on development of immediate problem solving skill of the experimental group students prior to and after using a guidance activities package together with picture media; (2) to compare the immediate problem solving skill of the experimental group students using a guidance activities package together with picture media with that of the control group students using a provided information program; and (3) to compare the preexperiment immediate problem solving skill of the experimental group students with their counterpart skill during the follow-up period after the experiment. The subjects were 30 Prathom Suksa IV – V students of Ban Tum School in Chiang Mai province in the 2011 academic year obtained by cluster sampling. After that, they were randomly assigned into an experimental group and a control group each of which comprised 15 students. The researcher trained the experimental group students with the use of a guidance activities package together with picture media for 17 periods of 50 minutes each; while the control group students were trained with a provided information program also for 17 periods of 50 minutes each. The employed research instruments were (1) a guidance activities package together with picture media; (2) a provided information program; and (3) an immediate problem solving skill assessment form, developed by the researcher, with .86 reliability coefficient. The employed statistics for data analysis were the mean, standard deviation, and t-test. The research findings were (1) after using the guidance activities package together with picture media, immediate problem solving skill scores of the experimental group students were significantly higher than their counterpart scores before using them at the .05 level; (2) after using the guidance activities package together with picture media, immediate problem solving skill scores of the experimental group students were significantly higher than the counterpart scores of the control group students using the provided information program at the .05 level; and (3) one month after the end of the experiment, immediate problem solving skill scores of the experimental group students were significantly higher than their preexperiment counterpart scores at the .05 level