การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ : กรณีศึกษาโรงพยาบาลจุฬาภรณ์ กรุงเทพมหานคร
0
0
Files
Issued Date
2019
Resource Type
Language
tha
File Type
application/pdf
Rights
Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)
Rights Holder(s)
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
Suggested Citation
ลินดา ขวนขวายทรัพย์ (2019). การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ : กรณีศึกษาโรงพยาบาลจุฬาภรณ์ กรุงเทพมหานคร. สืบค้นจาก: https://hdl.handle.net/20.500.14770/8324
Alternative Title(s)
Being a learning organization : a case study of Chulabhorn Hospital in Bangkok
Author(s)
Advisor(s)
Other Contributor(s)
Abstract
การวิจัยเชิงพรรณนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ปัจจัยส่วนบุคคล การเสริมสร้างพลังอำนาจ และระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ (2) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลการเสริมสร้างพลังอำนาจกับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ และ (3) อิทธิพลของปัจจัยส่วนบุคคลและการเสริมสร้างพลังอำนาจต่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ในมุมมองของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลจุฬาภรณ์ กรุงเทพมหานคร ประชากรที่ศึกษา คือ เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลจุฬาภรณ์ ที่ปฏิบัติงานเต็มเวลาและทำงานมาแล้วอย่างน้อย 1 ปี จำนวน 888 คน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 292 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบชั้นภูมิตามเครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมีค่าความเที่ยงอยู่ระหว่าง 0.88 0.92 วิเคราะห์ข้อมูลโดยกลุ่มงานใช้สถิติเชิงพรรณนาไคสแควร์ สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของสเปียร์แมน และการวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุ แบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า (1) ปัจจัยส่วนบุคคลของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลจุฬาภรณ์ ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุน้อยกว่าหรือเท่ากับ 40 ปี การศึกษาระดับปริญญาตรี ปฏิบัติงานในกลุ่มงานด้านสุขภาพ และมีประสบการณ์การทำงาน 1 - 5 ปี มีระดับการเสริมสร้างพลังอำนาจในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และมีระดับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ในมุมมองของเจ้าหน้าที่ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (2) ปัจจัยส่วนบุคคลด้านเพศ อายุ ระดับการศึกษา กลุ่มงาน และประสบการณ์การทำงานไม่มีความสัมพันธ์กับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ ส่วนการเสริมสร้างพลังอำนาจรายด้านและโดยรวมมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับปานกลาง กับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ และ (3) การเสริมสร้างพลังอำนาจโดยรวมสามารถพยากรณ์การเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลจุฬาภรณ์ ได้ร้อยละ 38.00 (R-0.380) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001
The objectives of this descriptive research were: (1) to identify personal factors, empowerment, and the level of learning organization; (2) to determine the relationships between personal factors as well as empowerment and being a learning organization; and (3) to explore the influence of personal factors and empowerment on being a learning organization in staff’s perspective at Chulabhorn Hospital in Bangkok. The participants were 292 staff members selected using stratified random sampling according to work characteristics out of 888 full-time personnel who had been working for at least one year at Chulabhorn Hospital. A survey questionnaire with the validity value between 0.88 and 0.92 was administered to the participants. Data were analyzed using descriptive statistics, Chi-square, Pearson’s correlation coefficient, Spearman's coefficient and multiple stepwise regression analysis. The findings showed that: (1) among all respondents, most of them were female and 40 years of age or under, had completed a bachelor’s degree, worked in health-care sections with 1–5 years of work experience, and had high levels of empowerment and learning organization perceptions; (2) personal factors (gender, age, educational level, work section, and work experience) had no relationship with being a learning organization, while overall and aspect-specific empowerment factors had positive relationships with being a learning organization at a moderate level; and (3) the overall staff empowerment could 38% predict the level of being a learning organization at Chulabhorn Hospital (R2=0.380; significance level, 0.001).
The objectives of this descriptive research were: (1) to identify personal factors, empowerment, and the level of learning organization; (2) to determine the relationships between personal factors as well as empowerment and being a learning organization; and (3) to explore the influence of personal factors and empowerment on being a learning organization in staff’s perspective at Chulabhorn Hospital in Bangkok. The participants were 292 staff members selected using stratified random sampling according to work characteristics out of 888 full-time personnel who had been working for at least one year at Chulabhorn Hospital. A survey questionnaire with the validity value between 0.88 and 0.92 was administered to the participants. Data were analyzed using descriptive statistics, Chi-square, Pearson’s correlation coefficient, Spearman's coefficient and multiple stepwise regression analysis. The findings showed that: (1) among all respondents, most of them were female and 40 years of age or under, had completed a bachelor’s degree, worked in health-care sections with 1–5 years of work experience, and had high levels of empowerment and learning organization perceptions; (2) personal factors (gender, age, educational level, work section, and work experience) had no relationship with being a learning organization, while overall and aspect-specific empowerment factors had positive relationships with being a learning organization at a moderate level; and (3) the overall staff empowerment could 38% predict the level of being a learning organization at Chulabhorn Hospital (R2=0.380; significance level, 0.001).
Description
วิทยานิพนธ์ (ส.ม.(บริหารโรงพยาบาล))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2562
Degree Name
สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต
Degree Level
ปริญญาโท
Degree Discipline
วิทยาศาสตร์สุขภาพ
Degree Grantor(s)
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
Subject(s)
View online Resources
Collections
Endorsement
Review
Supplemented By
Referenced By
Creative Commons license
Except where otherwised noted, this item's license is described as Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)