การยอมรับเทคโนโลยีการลดต้นทุนการผลิตข้าวของเกษตรกรในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี
0
0
Files
Issued Date
2014
Resource Type
Language
tha
File Type
application/pdf
Rights
Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)
Rights Holder(s)
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
Suggested Citation
เบญจวรรณ คงคา (2014). การยอมรับเทคโนโลยีการลดต้นทุนการผลิตข้าวของเกษตรกรในอำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี. doi:10.14457/STOU.the.2014.15 สืบค้นจาก: https://hdl.handle.net/20.500.14770/3412
Alternative Title(s)
Adoption of technology for reducing rice production cost by farmers in Nong Ya Sai District, Suphan Buri Province
Author(s)
Other Contributor(s)
Abstract
การวิจัยวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพพื้นฐานทางสังคมและเศรษฐกิจของเกษตรกร 2) ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับเทคโนโลยีการลดต้นทุนการผลิตข้าว 3) ระดับการยอมรับเทคโนโลยีการลดต้นทุนการผลิตข้าว ตามแนวคิด 3 ลด 1 เพิ่ม 2 ปฏิบัติของเกษตรกร 4) ปัญหา และข้อเสนอแนะในการใช้เทคโนโลยีการลดต้นทุนการผลิตข้าวของเกษตรกร ผลการวิจัยพบว่า 1) เกษตรกรส่วนมากเป็นเพศชาย มีอายุเฉลี่ย 48.43 ปี จบประถมศึกษา มีประสบการณ์ในการปลูกข้าวเฉลี่ย 21.24 ปี มีแรงงานในการผลิตข้าวเฉลี่ย 2.19 คน มีพื้นปลูกข้าวนาปีเฉลี่ย 21.06 ไร่ นาปรังเฉลี่ย 14.41 ไร่ ผลผลิตต่อไร่เฉลี่ย 858.50 กิโลกรัม ราคาจำหน่ายเฉลี่ย 8,190.84 บาทต่อตัน มีรายได้หลังหักรายจ่ายแล้ว เฉลี่ย 3,656.18 บาทต่อไร่ มีรายจ่ายในการผลิตข้าวก่อนเข้าร่วมโครงการเฉลี่ย 4,143.00 บาทต่อไร่ หลังเข้าร่วมโครงการเฉลี่ย 3,298.67 บาทต่อไร่ 2) เกษตรกรมีความรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีการลดต้นทุนเฉลี่ยในระดับมาก ดังนี้
(1) ด้าน 3 ลด มีความรู้ระดับมาก ได้แก่ เรื่องการเลือกใช้เมล็ดพันธุ์เหมาะสม ตรงตามพันธุ์ เรื่องการใช้ปุ๋ยเคมีเป็นเวลานานทำให้ดินอัดแน่นพืชไม่เจริญเติบโต และเรื่องชวงเวลาการฉีดพ่นสารเคมีที่เหมาะสม
(2) ด้าน 1 เพิ่ม มีความรู้ระดับมากในเรื่องการจัดการฟางข้าวหลังการเก็บเกี่ยว
(3) ด้าน 2 ปฏิบัติ มีความรู้ระดับมาก ได้แก่ เรื่องการปฏิบัติตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงก่อให้เกิดผลดีต่อตนเองและครอบครัวและเรื่องการทำบัญชีช่วยให้รู้รายรับ-รายจ่ายในการทำการเกษตร โดยแหล่งความรู้ที่ได้รับในระดับมากมาจากเจ้าหน้าที่ส่งเสริมการเกษตร 3) ระดับการยอมรับเทคโนโลยี เกษตรกรมีระดับการยอมรับ ดังนี้
(1) ด้าน 3 ลด ยอมรับระดับมาก ได้แก่ เรื่องเมล็ดันธุ์ข้าวที่ใช้ควรมีความบริสุทธิ์และมีคุณภาพดี เรื่องการใส่ปุ๋ยอินทรีย์ในระยะเตรียมดินและการใช้ฮอร์โมนน้าหมักชีวภาพควบคู่กับการใช้ปุ๋ยเคมี และเรื่องการใช้วิธีกำจัดศัตรูพืชแบบผสมผสาน
(2) ด้าน 1 เพิ่ม ยอมรับระดับมาก เรื่องการจัดการฟางข้าวหลังการเก็บเกี่ยว
(3) ด้าน 2 ปฏิบัติ ยอมรับระดับมาก เรื่องการใช้คุณธรรมนำความรู้เป็นหลักในการทำการเกษตร และการจัดบันทึกการปลูกข้าวทุกขั้นตอนการผลิต 4) เกษตรกรมีปัญหาระดับมาก เรื่องการเก็บตัวอย่างดินและการใช้ปุ๋ยตามค่าวิเคราะห์ดิน และวิธีการฉีดพ่นสารชีวภัณฑ์ เกษตรกรมีข้อเสนอแนะให้จัดอบรมเรื่องการใช้ปุ๋ยตามค่าวิเคราะห์ดิน และการใช้สารชีวภัณฑ์
The objectives of this study were 1) to study fundamental social and economic state of farmers in Nong Ya Sai District, Suphan Buri Province; 2) to study their fundamental knowledge of technology of reducing rice production cost; 3) to study the level of their technology adoption adhering to the guidelines for reducing their rice production cost by using the formula of decreasing 3, increasing 1, practicing 2 in the project of Suphan Buri Province in 2014; and 4) to study their problems and suggestions on the application of technology for reducing their rice production cost. The population in this study was 400 farmers who participated in the project on developing free-chemical Suphan rice for ASEAN Economics Community (AEC) market adhering to the guidelines for reducing their rice production cost by using the formula of decreasing 3, increasing 1, practicing 2 in Nong Ya Sai District of Suphan Buri Province in 2014. The 136 samples were selected by using simple random sampling methodology. The data were collected by interviewing the studied farmers using an interview form. The statistical methodology used to analyze the data was frequency, percentage, minimum value, maximum value, mean, standard deviation, and range. The findings of this study were as follows: 1) most of the studied farmers were male, with average age at 48.43 years, and educated at primary level. The average period of their experience in doing rice farming was 21.24 years. The average number of their household labor in doing rice farming was 2.19 persons. Their average area for doing in-season rice farming was 21.06 rai (1 rai = 1,600 square meters), while their average area for doing off-season rice farming was 14.41 rai. The average quantity of their produce was 858.50 kg./rai. The average selling price of their produce was 8,190.84 Baht/ton. Their average net income was 3,656.18 Baht/rai. Their average expenditure on rice production before participating in the project was 4,143.00 Baht/rai, while their average expenditure on rice production after participating in the project was 3,298.67 Baht/rai. 2) the studied farmers had knowledge of technology of reducing the rice production cost at high level as follows: (1) decreasing 3, having knowledge at high level of selecting suitable pure tribe seeds, applying chemical fertilizer for a long time causing compacted soil making plants not grown up, and specifying suitable phase to spray their produce with chemicals; (2) increasing 1, having high knowledge of managing rice straws after harvesting; and (3) practicing 2, having high knowledge of practicing adhering to the Sufficiency Economy Principles leading to good results to the farmers themselves and their family, and keeping their household account letting them know their receipts and expenses in doing rice farming. And they had been transferred knowledge at high level from agricultural extension officials. 3) the level of their technology adoption was as follows: (1) decreasing 3, adopting at high level of using rice tribe seeds which were in pure breed and had good quality, applying organic fertilizer at soil preparation phase and applying liquid fermented biological hormone along with chemical fertilizer, and eliminating rice pests by using integrated methods; (2) increasing 1, adopting at high level of managing rice straws after harvesting; (3) practicing 2, adopting at high level of having merit in doing rice farming, and keeping records of every phase of their rice production. And 4) the studied farmers had problems at high level on picking their soil samples, applying fertilizer adhering to soil analyzing value, and how to spray biological substances. They suggested that there should have been training courses on the application of fertilizer to their farming adhering to the soil analyzing value and biological substance usage
The objectives of this study were 1) to study fundamental social and economic state of farmers in Nong Ya Sai District, Suphan Buri Province; 2) to study their fundamental knowledge of technology of reducing rice production cost; 3) to study the level of their technology adoption adhering to the guidelines for reducing their rice production cost by using the formula of decreasing 3, increasing 1, practicing 2 in the project of Suphan Buri Province in 2014; and 4) to study their problems and suggestions on the application of technology for reducing their rice production cost. The population in this study was 400 farmers who participated in the project on developing free-chemical Suphan rice for ASEAN Economics Community (AEC) market adhering to the guidelines for reducing their rice production cost by using the formula of decreasing 3, increasing 1, practicing 2 in Nong Ya Sai District of Suphan Buri Province in 2014. The 136 samples were selected by using simple random sampling methodology. The data were collected by interviewing the studied farmers using an interview form. The statistical methodology used to analyze the data was frequency, percentage, minimum value, maximum value, mean, standard deviation, and range. The findings of this study were as follows: 1) most of the studied farmers were male, with average age at 48.43 years, and educated at primary level. The average period of their experience in doing rice farming was 21.24 years. The average number of their household labor in doing rice farming was 2.19 persons. Their average area for doing in-season rice farming was 21.06 rai (1 rai = 1,600 square meters), while their average area for doing off-season rice farming was 14.41 rai. The average quantity of their produce was 858.50 kg./rai. The average selling price of their produce was 8,190.84 Baht/ton. Their average net income was 3,656.18 Baht/rai. Their average expenditure on rice production before participating in the project was 4,143.00 Baht/rai, while their average expenditure on rice production after participating in the project was 3,298.67 Baht/rai. 2) the studied farmers had knowledge of technology of reducing the rice production cost at high level as follows: (1) decreasing 3, having knowledge at high level of selecting suitable pure tribe seeds, applying chemical fertilizer for a long time causing compacted soil making plants not grown up, and specifying suitable phase to spray their produce with chemicals; (2) increasing 1, having high knowledge of managing rice straws after harvesting; and (3) practicing 2, having high knowledge of practicing adhering to the Sufficiency Economy Principles leading to good results to the farmers themselves and their family, and keeping their household account letting them know their receipts and expenses in doing rice farming. And they had been transferred knowledge at high level from agricultural extension officials. 3) the level of their technology adoption was as follows: (1) decreasing 3, adopting at high level of using rice tribe seeds which were in pure breed and had good quality, applying organic fertilizer at soil preparation phase and applying liquid fermented biological hormone along with chemical fertilizer, and eliminating rice pests by using integrated methods; (2) increasing 1, adopting at high level of managing rice straws after harvesting; (3) practicing 2, adopting at high level of having merit in doing rice farming, and keeping records of every phase of their rice production. And 4) the studied farmers had problems at high level on picking their soil samples, applying fertilizer adhering to soil analyzing value, and how to spray biological substances. They suggested that there should have been training courses on the application of fertilizer to their farming adhering to the soil analyzing value and biological substance usage
Description
วิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2557
Degree Name
เกษตรศาสตรมหาบัณฑิต
Degree Level
ปริญญาโท
Degree Discipline
เกษตรศาสตร์และสหกรณ์
Degree Grantor(s)
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
Collections
Endorsement
Review
Supplemented By
Referenced By
Creative Commons license
Except where otherwised noted, this item's license is described as Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)