การพัฒนาการปฏิบัติที่เป็นเลิศของโรงพยาบาลเชียงใหม่ราม

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับความคิดเห็นการพัฒนาการปฏิบัติที่เป็นเลิศของโรงพยาบาลเชียงใหม่ราม (2) เปรียบเทียบระดับความคิดเห็นของลักษณะส่วนบุคคลต่อความเป็นเลิศของโรงพยาบาลเชียงใหม่ราม กลุ่มตัวอย่างคือ พนักงานในโรงพยาบาลเชียงใหม่ราม จำนวน 120 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้วิเคราะห์ ข้อมูล ได้แก่ การหาค่าร้อยละ การหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสถิติในการทดสอบสมมติฐาน ได้แก่ การทดสอบค่าที-เอฟ และการเปรียบเทียบรายคู่ด้วยวิธีวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวผลการวิจัย พบว่า (1) ด้านลักษณะส่วนบุคคลของกลุ่มตัวอย่าง กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 70.8 มีอายุระหว่าง 30-39 ปี ร้อยละ 37.5 รายได้ระหว่าง 5,000 - 10,000 บาท ร้อยละ 45 มีการศึกษาระดับปริญญา ร้อยละ 49.2 มีระดับตำแหน่งเป็นผู้ปฏิบัติการ ร้อยละ 90 หน่วยงานที่สังกัดฝ่ายการพยาบาล ร้อยละ 53.3 มีอายุการทำงานมากกว่า 10 ปี ร้อยละ 34.2 (2) ระดับความคิดเห็นการปฏิบัติที่เป็นเลิศขององค์กรในภาพรวมอยู่ในระดับดี โดยเรียงลำดับปัจจัยสร้างความเป็นเลิศแต่ละด้านตามกรอบแนวคิด BSC พิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าปัจจัยความเป็นเลิศขององค์กรอยู่ในระดับดีทั้ง 4 ด้านคือด้านผลการดำเนินงานของธุรกิจมีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาคือด้านกระบวนการดำเนินงานภายใน ด้านการเรียนรู้และการเจริญเติบโต ส่วนด้านความพึงพอใจของลูกค้า/ผู้รับบริการมีค่าเฉลี่ยต่ำสุด (3) การเปรียบเทียบระดับความคิดเห็นของลักษณะส่วนบุคคลต่อความเป็นเลิศของโรงพยาบาลเชียงใหม่ราม พบว่า พนักงานที่มีอายุ รายได้ ตำแหน่งงาน อายุงานที่แตกต่างกันมีความคิดเห็นต่อสมรรถนะบุคคลแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยยกเว้นด้านเพศ ระดับการศึกษา หน่วยงานที่สังกัดที่แตกต่างกันมีความคิดเห็นต่อปัจจัยสร้างความเป็นเลิศไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05