มาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวกับการเรียกคืนสินค้าที่ไม่ปลอดภัย

Abstract

การศึกษาค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำการศึกษาถึงปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการคุ้มครองผู้บริโภคที่ได้รับสินค้าที่ไม่ปลอดภัย โดยใช้มาตรการทางกฎหมายในการเรียกคืนสินค้าที่ไม่ปลอดภัย โดยศึกษาเปรียบเทียบกับกฎหมาย ประเทศอเมริกา และกฎหมายประเทศออสเตรเลีย เพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุงแก้ไข กฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคของประเทศไทย จากการศึกษากฎหมายของประเทศไทยที่เกี่ยวกับการคุ้มครองผู้บริโภค ไม่ว่าจะเป็นหลักความรับผิดทางสัญญาตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะซื้อขาย และกฎหมายลักษณะละเมิดตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา หรือพระราชบัญญัติยา พ.ศ. 2510 พระราชบัญญัติมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม พ.ศ. 2511 พระราชบัญญัติเครื่องสำอาง พ.ศ. 2517 พระราชบัญญัติอาหาร พ.ศ. 2522 อีกทั้งพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 และพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าที่ไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 พบว่ากฎหมายของประเทศไทยยังไม่มีมาตรการทางกฎหมายในการเรียกคืนสินค้าที่ไม่ปลอดภัยที่สามารถใช้กับสินค้าที่ไม่ปลอดภัยโดยทั่วไปได้ทุกประเภท ในขณะที่ประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศออสเตรเลีย มีมาตรการการเรียกคืนสินค้าที่ไม่ปลอดภัย เป็นกฎหมายที่ใช้กับสินค้าทั่ว ๆ ไปได้ โดยไม่ระบุประเภทหรือชนิดของสินค้า และยังใช้ได้กับสินค้าทั้งก่อนวางขายอยู่ในตลาด หรือ กำลังวางขายอยู่ในตลาด อีกทั้ง สินค้าที่ได้ขายให้แก่ผู้บริโภคไปแล้ว จากการศึกษาถึงปัญหาดังกล่าว จึงขอเสนอแนะแนวทางแก้ไขปัญหาการคุ้มครองสิทธิในด้านความปลอดภัยของผู้บริโภคดังกล่าว โดยกำหนดให้มีมาตรการบังคับให้เรียกคืนสินค้าที่ไม่ปลอดภัย เพิ่มขึ้น ซึ่งควบคุมดูแลโดยหน่วยงานหรือ คณะกรรมการ ที่มีความเป็นอิสระในการปฏิบัติงานและไม่ขึ้นกับหน่วยงานใด ๆ โดยมีอำนาจในการตรวจสอบสินค้าบริโภค ที่อาจก่อให้เกิดอันตรายหลังจากสินค้านั้นได้ถูกวางตลาดไปแล้ว มีอำนาจในการสั่งตรงให้ผู้ประกอบการ ผู้ผลิต ผู้จัดจำหน่าย และพ่อค้าปลีกดำเนินการเรียกคืนสินค้า กลับคืนมาจากผู้บริโภค เพื่อจะได้คุ้มครองผู้บริโภคได้ทันที โดยไม่ต้องรอให้เป็นคดีในศาลก่อน